دانای من و بابا

پریای مامان... عسیسم... هیچ وقت فکر نمیکردم که مادر بودن چقدر میتونه سخت باشه.. همیشه فکر میکردم خیلی آسون و.... اما اولین شوکی که به من وارد کردی بیماریت بود... وقتی روز 5 ام تولدت فهمیدم که زردی داری واقعا قلبم درد گرفت... از اون روز به بعد تا روز 9 ام  که هی میرفتیم آزمایشگاه و هی خون از انگشتای کوچولت میگرفتن دیگه جیگرم آتیش گرفت... یه حسی داشتم انگار دارن من رو میکشن...باور نمیکنی عزیزم اما اون روز که بابات دستگاه گرفت و اووردت خونه و ما برای اولین بار گذاشتیمت زیر اون دستگاه لعنتی قلبم پاره پاره شد... شبای قدر هم بود واقعا چه شبی بود واسه من... تو هم اولش خیلی بیتابی میکردی  و اون زیر نمیموندی... چقدر اشک ریختم بماند اما خیلی...

سلام دخترمممممممم ... عسلم.. نفسم....   بالاخره بعد از 9 ماه و 14 روز پا به این دنیای قشنگ گذاشتی... خیلی خوشحالم...   تو در تاریخ 2مرداد سال 1392 ساعت 8:37 دقیقه صبح با عجله زدی کیسه آب رو پاره کردی و نوبتت رو تو بیمارستان جلو انداختی و زود اومدی بیرون... آخه میدونی تو خیلی دقیق بودی و خیلی با ما خوب همراهی کردی... اصلا ما رو اذیت نکردی عزیز دلم... همون تاریخی که دکتر گفته بود وقتی تو بیمارستان بودم و وقتی که رو تخت منتظر نوبتم بودم  تو کسیه آب رو ترکوندی و نوبتت که هنوز سه نفر عقب تر بود رو جلو انداختی و اومدی... خیلی زبلی ها.... آفرین دخترممممممممم   اینم اولین عکس بیمارستانت     ...

پریا جوووووووونی امشب آخرین شبه که تو دلم تکون میخوری... قربونت برم تازه داری سکسکه هم میکنی... الهیییی میخوایی تپل بشی عزیزم/؟؟ تازه داری معده ات جا وا میکنه... عیب نداره ...   اما فردا 5 و نیم میریم بیمارستان پیش شهناز جوووووووووووون....   میخوام برم بخوام ... خیلی خسته ام و گشنه و تشنه... آخه میدونی که از ساعت 8 هیچی نخوردممممممم...   ایشالله پست بعدی با عکس تو همراهه...   بای

سلام پریا خانوم...   کمتر از سه روز دیگه تو بغلمی.... الهیییییی فدات بشم   دارم واسه اومدنت لحظه شماری میکنممممم..... هی وای من  .....    ...

اینم عکسای اتاق خوشمل  تو.... امیدوارم که خوشت بیاد ازش عزیز دلمممممممممم       اینم تختت     و  اینم کمد و گهواره ات       دست بابایی ایت درد نکنه .... خیلی واسه اتاقت زحمت کشید... یادت باشه اومدی ازش تشکر کنی باشه؟؟؟ آفرین دخترم ...

سلااااااااااااااااااام  صد سلام به پریای مامان.... هههههههه بالاخره اسمت شد پریا.... میدونی آخه باباییت میگه میخواد مثل پری باشی....   میدونی مامانی من این وبلاک رو همون اولاش... یعنی وقتی فهمیدم  یه موجود زنده تو دلم هست درست کردم... اما تا خواستم سر و صفایی بهش بدم حالم بد شد... اخه میدونی خوشگل من... خیلی ویار بدی داشتم... سطح هورمون هام بالا رفته بود اساسی... بعدشم که یه خورده جون گرفتم امتحاناتم شروع شد... بعدشم که عید شد و ما با بابایی تو رو بردیم حرم امام رضا همون جا سلامتیت رو از آقا خواستیم و یه زیارتی بهت دادیم و برگشتیم... داشتم چی میگفتم.. آهان... همون اولاش من و باباییت تو رو دانا صدا میکردیم... برای همین اس...